Vishari Warsa | विषारी वारसा

फेसाळणारी पाण्याची कड सावकाश पुढे सरकत आहे…
पाय हलत नाहीत… शरीर चिकट द्रव्यात रुतल्यासारखं…
आणि समोर येत आहे एक मखमली, पण विषारी स्पर्श…

‘विषारी वारसा’ ही केवळ पाण्याची कथा नाही — ती मृत्यूच्या सावकाश, नियोजित आणि अटळ जवळीकीची कथा आहे. लाटेवरचा फेस वासलेल्या जबड्यासारखा दिसतो, आणि प्रत्येक उसळी व्यर्थ ठरते. पाणी गोंजारतं, पण त्या स्पर्शात दुष्टतेचा थंडगार स्पर्श दडलेला असतो.

नारायण धारप यांच्या लेखणीतून पाण्याचं रूप एका अधाशी, निर्दयी शक्तीत बदलतं. ते घाई करत नाही. ते सावकाश, वेळ घेत, शिकार गाठतं. वाचकाला जाणवत राहतं — पुढचा क्षण शेवटचा ठरू शकतो.

‘विषारी वर्षा’मध्ये भय बाह्य आपत्तीपेक्षा अधिक आत शिरतं — शरीरात, श्वासात, मनात. फेसाळणाऱ्या लाटांमध्ये हरवणारी किंकाळी आणि “नको… आई!” हा आर्त स्वर — हे सर्व मिळून एक थरारक, गारठवणारा अनुभव निर्माण करतात.

ही कथा नैसर्गिक शक्तीच्या आवेशात दडलेल्या अलौकिकतेचा शोध घेते.
पाणी फक्त पाणी असतं का?
की त्यामागे काहीतरी दुष्ट, विकृत चेतना दडलेली असते?

रहस्य, भय आणि मानसिक ताण यांचा संगम अनुभवण्यासाठी ‘विषारी वारसा’ ही एक अविस्मरणीय भयकथा आहे.